Navigatie

 

Ik heb soms momenten dat ik eindeloos veel muziek inkoop. Ik kan er niets aan doe; ik ben verslaafd. En aangezien ik me op dit moment toch verveel, en niet kan slapen, dacht ik erover om een lijst te maken van de albums die de laatste maanden een grote indruk op me hebben achtergelaten (en die ik iedereen dan ook kan aanraden!)

 

 

Tori Amos - American Doll Posse
Beter dan haar vorige plaat (The Beekeper) maar in mijn nederige opinie niet zo goed als Earthquakes, Boys for Pele of Scarlet Walk. (De laatste is mijn favoriete.) Toch staan er hier een aantal juweeltjes op. Roosterspur Bridge bijvoorbeeld met een pijnelijk mooie tekst. Of Bouncing off Clouds en Dragon die dezelfde thematiek behandelen; het terloor gaan van liefde. Voor de rest wordt de plaat gekenmerkt door gitaarmuziek (!) en stevige anti-Bush liederen. Kortom, een goede plaat.

 

 

Mad Season - Above
Tot mijn grote schaamte heb ik deze plaat nu pas gekocht! Met wijlen Layne Stanley als frontman. (En Mike McCready van Pearl Jam als leadgitarist.) En ik moet de prijs hiervoor betalen. Ik heb jarenlang nummers als Wake Up, River of Deceit, Long Gone Day, All Alone (ligt het aan mij of lijkt dit nummer een beetje op I'm Open van Pearl Jam?) moeten missen. Mijn fout, mijn schande. Geweldige plaat.

 

 

Dessert Sessions 9 & 10
Weer zo een krankzinnige aankoop. Een plaat die al jaren op de planken ligt en die ik nu pas in mijn bezit heb. Deze tijdelijke samenwerking van bandleden uit Queens of the Stone Age, Perfect Circle en PJ Harvey is buitengewoon geweldig. De juweeltjes zijn Dead in Love, I Wanna Make it with Chu (ook verschenen op de laatste plaat van QOTSA), Crawl Home en There Will Never be a Better Time. Vooral PJ steelt de show. Ze heeft gelijk; I'll never meet a girl like her... Jammer. Ben inmiddels verliefd op haar  

 

 

White Stripes - Icky Thump
Moest eerst heel erg aan deze plaat wennen, met name omdat de vreemde muzikale uitstapjes van Conquest, Prickly Thorn en St. Andrews me niet echt aantrokken. Ze trekken me nog steeds niet aan en ik ben nog steeds van mening dat ze de consistentie van deze plaat naar beneden halen. De andere nummers compenseren het echter. Nummers als Icky Thump, 300 mph Torrential Outpoor Blues, Little Cream Soda en Catch Hell Blues trekken het niveau van de plaat omhoog.

 

 

P.J. Harvey - The Peel Sessions
Ook een plaat die ik had moeten kopen, maar niet had gedaan. Een goede compilatie van oude nummers die ze heeft opgedragen aan John. Mijn favoriete? Sheela-Na-Gig. Een vies en lekker nummer over een exhibiotioniste... Yeah!!! 

 

 

P.J. Harvey - White Chalk
Van een oude plaat van PJ naar haar nieuwste. Vergruisd door haar fans en opgehemeld door critici en recensenten. Voor mij is dit haar donkerste plaat ooit en het begint langzaam een plek in mijn hart te veroveren. Ik denk dat dit het dichtst bij een concept album is dat we ooit van haar kunnen verwachten. De boventoon op deze plaat is de piano, die de gitaar heeft vervangen. Het deed me hier en daar zelfs aan Kate Bush denken. Dit te samen met haar ijzige hoge stem, duistere teksten en een oude "doodsfoto" van haar in een witte jurk, zoals deze in de negentiende eeuw werden gemaakt, voelt de plaat Victoriaans en bijna klassiek aan. Een moeilijk toegankelijke plaat dus, maar wel één die de potentie heeft om een klassieker te worden.

 

 

Eddie Vedder - Into the Wild
De eerste volledige solo plaat van Ed Vedder, gebaseerd op de film Into the Wild van Sean Penn. Verwacht niet de woede of emotie die je op een Pearl Jam plaat kan verwachten. De nummers zijn akoestisch, ingetogen. De stem van Eddie diep en doorleefd. Het was dus even wennen, toen ik het voor het eerst hoorde. Maar nu, na een aantal draaibeurten, begint het steeds meer te groeien. Je kan de pijn en eenzaamheid bijna in de liedjes horen, maar ook de hoop die achter de teksten schuil gaat. Een juweeltje dus, maar niet een juweeltje die je snel zal veroveren. Enig minpunt: de nummers zijn veel en veel te kort...

 

 

Andere platen volgen nog...

 

Op 01.01.2011 om precies 00.01 had je de mogelijkheid om een verhaal in te dienen voor de Unleash Award. De grootste "fantasy" en "sci-fi" award in Nederland en België. Wat er natuurlijk voor zorgde dat je oudjaarsavond, zoals in mijn geval, aan het vechten was met de computer om je verhaal ingediend te krijgen. (Internet werkt niet altijd mee.) Ik weet niet of het me precies om 00.01 gelukt is, het kan ook 00.02 zijn geweest, maar van de 91 inzendingen heeft het de vierde plaats gekregen - wat een eer an sich is. De titel van het verhaal was De man in de zwarte kledij, een verhaal dat ik een aantal maanden daarvoor had bedacht (toen mijn vriendin voor een operatie in het ziekenhuis lag) en dat in de kern over het onderhandelen met de Dood gaat. Ik kan er nog niet teveel over zeggen, maar het zal binnenkort gepubliceerd worden, te samen met nog veel meer...

 

Nog even geduld...

 

Voor meer informatie zie: link.

 

 

 

 

 

 

Tijdens de Haarlemse dichtlijn 2008 (zie link), leerde ik Nico van den Raad kennen. Hij droeg een aantal zeer mooie gedichten voor, waaronder "Uitzicht" (zie ook link) en na het horen van mijn gedichten (zie ook link), nodigde hij me uit voor het dichtgroepje Septijn. Ik kan niet beschrijven hoe zenuwachtig ik was, toen ik voor het eerst op een derde woensdag in de maand bij de groep aanschoof en een gedicht voordroeg. De leden van Septijn zijn namelijk zeer en zeer kritisch. Ieder jaar hebben ze een ander thema en dat jaar (2008/2009) hadden ze besloten om op basis van foto's gedichten te schrijven. Vaak wisten we niet waar de foto's over gingen of waar het was genomen - we moesten onze fantasie dus de vrije loop laten. Dit heeft een aantal zeer uitzonderlijke gedichten tot stand gebracht.

 

Ik ben door de jaren het dichtgroepje zeer gaan waarderen en ook de verschillende kwaliteiten van de leden. Zo kon ik werkelijk genieten van de cadanse stem van Nico van den Raad, die niet alleen geweldige dichter is maar ook een prachtige verteller. Of Joyce Hes (zie ook link en link) die met de verschillende lagen in haar gedichten me altijd wist te raken. De ontknopingen van haar versen waren veelal verassend. Hetzelfde gaat op voor Josje Zegwaarts-Rooijers (zie ook link) die soms surreële elementen in haar gedichten aanbracht of Annelies de Vries; de schoonheid van haar gedichten ontroerde me altijd.

 

De stijlen van de gedichten verschilden dan ook enorm. Zo had je de vertellende stijl van Nico van den Raad of het minimalisme van Louis Lazaroms. (Zijn gedichten bestaan veelal uit vijf regels en ik moest ze vaak een aantal keer lezen om voor mezelf te achterhalen wat hij bedoelde of waar hij het over had.) Ook mag ik Edwin Coomans hier niet vergeten. Ik kan zijn stijl niet in een aantal woorden samenvatten. Ze zijn vaak nuchter, down to earth zoals de Engelsen zeggen, maar als je verder of dieper gaat, ontdek je daaronder andere lagen die je op het eerste gezicht niet opviel. Zijn gedicht over een dorp in ons bundel Dichter bij beeld, is in mijn optiek een van de mooiste gedichten.

 

Het was mijn doel om tijdens dit proces in de gedichten te "duiken". Ik wilde geen beschrijvende gedichten schrijven, maar gedichten die binnenste buiten waren gekeerd. (Dit is ook de reden, waarom ik waarschijnlijk de meest abstracte foto - een foto waarin twee mensen op een bal balanceren - heb aangeleverd.) Zo probeerde ik op basis van een foto van een poes me in de beleveniswereld van de poes te verplaatsen. Of op basis van een foto van een dorp te beschrijven welke gevoelens de foto bij me opriep. Als ik dan wist waar de foto daadwerkelijk overging, zat ik er vaak drie keer naast. Dat neemt niet weg, dat juist het proberen van - het proces van schrijven zelf - me veel plezier bracht. Ook al was het voordragen voor zeer kritische lezers en toehoorders altijd een ware beproeving.

 

De gedichten die ik in deze bundel heb aangeleverd zijn:

 

Dwaalsporen
Een gedicht over het modernisme in een oud dorp
Rood met klauwen
Wegslibben
De Balans
Schakeringen van rood

 

Voor meer informatie over de bundel en dichtgroep Septijn verwijs ik naar: link.

 

Voor bestellen kijk ook hier naar: link.

 

Ik hoop dat jullie er net zo van genieten als ik...

 

 

Algemene gegevens:

 

Titel: Dichter bij Beeld

Auteur: Poëzieschrijfgroep Septijn

Verschijningsdatum: 15 april 2011

Uitgeverij: Free Musketeers

ISBN: 978-90-484-1764-3

Vaste prijs: € 16,95

Verzendkosten per exemplaar: € 2,76 (NL) € 3,96 (EU)

 

Ik ben niet een persoon die vooraan de barricade staat om mezelf te verkopen. Ik heb niet de soepelheid die daarmee gepaard gaat. Ik ben te terughoudend, misschien te bescheiden of te afwachtend, om dit te doen. Deze website was bijvoorbeeld nooit bedoeld als een marketing tool, maar meer een verzamel plek om mijn publicaties bij te houden en tegelijkertijd dichters en schrijvers een plek te geven om hun schrijfsels op het net te plaatsen. Toch merk ik steeds meer dat in de wereld van verhalen en publiceren naamsbekendheid belangrijk is. Je wordt erop afgerekend. Het is bepalend voor uitgeverijen of je manuscript / verhaal of gedicht nu wel of niet wordt gelezen. Ik zou willen dat het anders was, dat het inderdaad om de vertelling en niet de schrijver gaat, zoals Stephen King ooit eens in een interview aangaf. Maar mijn ervaring en werkelijkheid schetsen een ander beeld.

 

Ik was dan ook verbaasd dat mijn boek In het gesteente van Ararat te koop was bij ECI; een toch wel bekende boekenclub. Ik was nog verbaasder dat de schrijver van dit boek niet Anthonie Holslag heette, maar Antoine Holslag (zie volgende link.) Een voor mij geheel onbekende schrijver. Ik heb op basis hiervan een mail naar ECI gestuurd, waarop ik het antwoord kreeg dat zij dit niet mochten veranderen (hoewel de naam duidelijk op de voorkant staat), maar dat de verandering via de uitgeverij dient plaats te vinden. Ik heb hiervoor een verzoek bij de uitgeverij ingediend, net zoals ik tijdens mijn publicatie vorig jaar een verzoek heb in gediend om op hun website zichtbaar te zijn. Ik ben nog steeds wachtend…

 

Een soortgelijke ervaring had ik dit weekend toen de verhalenbundel Op weg naar de horizon op mijn deurmat verscheen. Dit is een verhalenbundel van Nederlandse en Belgische auteurs, waar ook mijn verhaal “De glijbaan” is opgenomen (zie ook link).  Dit verhaal schijnt echter niet door een A. Holslag geschreven te zijn, maar door een zekere en voor mij onbekende: A. HolTslag. Ik heb hierop uiteraard een mail naar de uitgeverij gestuurd, waarop ik de reactie kreeg, met de nodige verontschuldigingen, dat ik dit misschien als pseudoniem kon gebruiken. (???)

 

Ik was sprakeloos.

 

Als naamsbekendheid de sleutel is om je werk gelezen te krijgen, dan is het goed om te weten dat de uitgeverijen die je steunen tevens niet weten hoe je heet! (Zie ook link.) Het kan toch niet zo moeilijk zijn om een naam drie keer te checken. En als ze je naam al niet weten, wat doen ze in hemelsnaam dan met je manuscript?

 

Een tip voor beginnende auteurs: weet met wie je correspondeert en vraag, nee eis, dat ze je naam bij voorbaat dubbel checken.

 

Ik heb nu de wrange ervaring dat ik onder mijn verhaal een andere naam zie staan.

 

Aan het einde van de dag is het slechts de letter “T” of een verkeerde rangschikking van letters in mijn voornaam. Mocht je dan ook ooit een verhaal op het internet vinden geschreven door Antoine Holslag of door een zeker A. Holtslag, dan ben ik het hoogst waarschijnlijk de auteur. Maar toch tegelijkertijd, gezien het belang van naamsbekendheid,  is het meer dan dat…

 


Dus “what is in a name”? Nou, euh, in ieder geval auteursrechten

 

Anthonie Holslag

Blog

Contact