Navigatie

 

Een spannende lezing over het belang van griezel en psychologische thrillers in de literatuur. Wat vertellen deze thrillers ons en hoe kunnen we ze cultureel plaatsen. Ik zal trachten een antwoord op deze vragen te geven. Maar nog belangrijker: je het ook doen voelen:

 

 

Het is niet altijd makkelijk om een recensie te krijgen van Biblion en als je het krijgt, is het niet altijd noodzakelijk positief. Ik ben dan ook uitermate tevreden met deze recensie. Vooral de zin: "De bundel is vooral bestemd voor de iets meer geavanceerde liefhebbers van de genoemde genres" maakt me bijzonder trots.

 

Recensie van NBD/ Biblion

In deze bundel zijn twaalf verhalen opgenomen van Anthonie Holslag, cultureel antropoloog. In zijn vroege jeugd woonde hij in de Verenigde Staten in het plaatsje Watertown. Deze verhalen, die reeds in de periode 1990-1995 geschreven zijn, geven zijn worstelingen in zijn tienerjaren weer en gaan vaak de werkelijkheid te boven. Er zijn kortere en langere verhalen. Een gemeenschappelijk thema is dat mensen in een bepaalde situatie met ongewone en zelfs bovennatuurlijke gebeurtenissen geconfronteerd worden en deze niet weten te plaatsen: de zwarte muur. Onbekende ziektes, spookverschijnselen en kannibalisme zijn veel gebruikte onderwerpen. Het meest fascinerende en verbijsterende verhaal is wellicht 'Een koude winter' dat in de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog in Nederland speelt. Hoewel de verhalen onze wereld als vertrekpunt hebben, kunnen ze toch met fantasy, met hier en daar horrorelementen, aangeduid worden. Originaliteit kan Holslag niet ontzegd worden. De bundel is vooral bestemd voor de iets meer geavanceerde liefhebbers van de genoemde genres.

Drs. J.H. van Capelleveen (NBD|Biblion recensie)

 

Je kunt de recensie ook hier vinden: link.

 

 

 

Een leuke recensie van de Bangersisters die niet alleen recenseren, maar tevens één verhaal uit mijn bundel buitengewoon goed samenvatten:

 

“Ik heb nooit goed begrepen”, zei ze, “waarom mensen zo bang zijn voor vampiers. Als ik het goed begrijp zijn ze niet veel anders dan jij en ik.” Ik moest lachen. Ze keek me vertwijfeld aan. “Ik meen het”, zei ze.
“Vampiers zijn niets meer dan een metafoor”, zei ik. “Ze staan voor alles –gevoelens en gedachten– wat het leven beetje bij beetje uit je aderen zuigt. Zoals woede of wraak.”



In ‘Zwarte muren’ wil Holslag met 12 verhalen de lezer laten beseffen dat niets is zoals het lijkt. Hij wilde schrijven over de onontkoombaarheid van het gruwelijke, en dat is hem zeker gelukt. Je kunt het zo gek niet bedenken: een man die na zijn dood de politie belt, elektrische zagen die in het holst van de nacht beginnen te ronken en kannibaalpraktijken in het ziekenhuis.


In het verhaal ‘De plaag’ wordt Amerika geteisterd door een verschrikkelijke ziekte. Deze ‘nieuwe ziekte’, zoals hij wordt genoemd, komt in vier verschillende stadia voor en verspreid zich alleen via de lucht tijdens de derde en laatste fase. Hierdoor is de quarantaineafdeling in het ziekenhuis omgedoopt tot ‘de laatste halte’.
De eerste fase lijkt op de griep en de slachtoffers krijgen lichtrode vlekken op hun keel en rond hun hals. Hier lijkt het nog onschuldig, maar in de tweede fase gaan de patiënten sneller achteruit. Hun handen en benen beginnen spastisch te trillen en ze krijgen bloedneuzen. De rode vlekken zitten in deze fase meestal al tot aan de onderrug. In de derde fase krijgen de patiënten psychotische neigingen en verscherpte zintuigen. Deze fase word opgevolgd door de laatste en tevens fatale fase, waarin de organen als overvolle ballonnen exploderen en de hersenen na een allerlaatste hallucinatie worden gekookt.



Broeder Robert is voor het eerst getuige geweest van deze laatste –en meest bloederige– fase. In het ziekenhuis zijn de afgelopen weken honderden patiënten binnengekomen. Dit is meer dan het ziekenhuispersoneel aan kan. De mensen worden in het duister gehouden over de daadwerkelijke schade die de plaag al heeft aangericht en de enige nieuwsuitzendingen zijn herhalingen.



Robert begint zich steeds meer zorgen te maken over zijn hoogzwangere vriendin die alleen thuis zit, omdat hij onmisbaar is in het ziekenhuis. Hij is doodsbang dat zij ook besmet wordt met de nieuwe ziekte. Maar de vele sterfgevallen houden hem bezig en zorgen ervoor dat er nauwelijks tijd is om zich met de gezondheid van zijn vriendin bezig te houden.


Dan blijkt er een doorbraak te zijn. Tijdens een persconferentie zegt de president dat er eindelijk een vaccin is ontdekt. Het enige probleem is dat het medicijn temperatuurgevoelig is en ze het hierdoor niet naar de ziekenhuizen kunnen vervoeren. Vanwege het feit dat sommige mensen over een natuurlijke immuniteit beschikken, willen ze bij iedereen een klein bloedonderzoek afnemen, voordat ze het medicijn kunnen toedienen.
Juichend worden de soldaten in het ziekenhuis ontvangen, maar Robert heeft het gevoel dat er iets verschrikkelijks gaat gebeuren. Hij vraagt zich af waarom de soldaten groene gasmaskers en pistolen bij zich dragen. Het antwoord op deze vraag is afschuwelijk.


Auteur Anthonie Holslag is een ware meester wat betreft korte, angstaanjagende verhalen. Onverwachte plotwendingen zijn daarbij zijn sterkste punt.
De 12 verhalen weten de lezer te raken. Het ene verhaal zet je aan het denken, terwijl het andere verhaal je kippenvel van top tot teen bezorgd.

 

Je kunt de recensie hier vinden: link.

 

Soms loop je de Bruna binnen om een poststuk op te halen en wordt je plezierig verrast... Tweede plaats! Dat is toch wel iets om trots op te zijn!

 

 

 

Ik wist het eigenlijk al een maand geleden, maar moest mijn mond houden - wat me (eerlijk gezegd) zeer zwaar viel om te doen. King Things, de magazine voor Stephen King fans heeft mijn boek Zwarte Muren gerecenseerd. Als Stephen King fan is dit natuurlijk een ontzettende eer.

 

Voor het aanmelden voor de magazine, klik hier.

 

Hier is de recensie:

 

‘Niets is zoals het lijkt’, zegt de schrijver. ‘En het gaat me om het moment waarop we dat beseffen. Waarin onze werkelijkheid afbrokkelt en niets meer dan een schreeuw achterblijft…’ Het resultaat zijn twaalf angstaanjagende verhalen met onverwachte plotwendingen en personages die je lang zullen bijblijven. ‘Ik wilde iets schrijven dat bijt.  Dat raakt. De onontkoombaarheid van het gruwelijke. Eigenlijk wilde ik iets schrijven over die muren, die zwarte muren, die ons dagelijks omringen.’



Zwarte Muren is een verhalenbundel waarin de zwarte muren steeds terugkomen. De bundel is geschreven door iemand die geboren is in Amsterdam, maar al jong naar Amerika verhuisde en daar zijn tienerjaren doorbracht. Eerder al kwam een gedichtenbundel en een boek over de langdurige gevolgen van collectief geweld van hem uit. Holslag legt in het voorwoord uit in welke sfeer de verhalen zijn geschreven, en wat zijn gedachte is achter de titel. En dat is erg interessant om te weten voor je aan de verhalen begint.



De twaalf verhalen wisten me niet allemaal even gemakkelijk te boeien (dat is vast persoonlijk), maar het merendeel is echt erg goed om te lezen. Holslag heeft een lekkere schrijfstijl die goed doorleest en voor je het weet heb je alweer een verhaal uit. De verhalen hebben allemaal een horrorachtig tintje, iets in die verhalen maakt dat je even stilstaat bij die zwarte muur. Want de persoon in het verhaal breekt er doorheen (daarom is de omslag ook erg goed gekozen!) en geeft toe aan de impuls om van het normaal sociale geaccepteerde gedrag af te wijken en tevens het moment waarop het karakter (en de lezer) beseft hoe het zal gaan verlopen.



En ik weet niet hoe hij het voor elkaar krijgt, maar je hebt niet in de gaten waar het naar toe gaat tot de laatste zin. Dat is het moment dat je even kippenvel krijgt en beseft dat inderdaad niets is zoals het leek; iets waar de schrijver ook al voor ‘waarschuwt’ in zijn voorwoord. De onderwerpen gaan over WWII, een virus, vampiers, in coma liggen, een liefdesrelatie… voor elk wat wils dus.



Onverwachte gebeurtenissen, interessant en zeker een goede opbouw in de verhalen. En in elk verhaal weer die zwarte muur. Bij de kortere verhalen moest ik af en toe even terugslaan om te zien of ik niets gemist had omdat de schrijver daar erg snel to the point komt. De langere verhalen spraken mij in elk geval meer aan. De man in de zwarte kledij was mijn favoriet; een wat langer verhaal over iemand die in coma ligt en waarin echt in de laatste zin pas blijkt hoe het zit. Knap! Er staan nog wel wat spel en/of zetfouten in deze eerste druk, maar die worden er in een later druk vast wel uitgehaald, want die gaat er heus wel komen. 


Spannend? Ja! Aanrader? Ja! Kopen dus (via de uitgever 14,95) of winnen—zie verder in Kings Things!!

 

Eindcijfer: 8.0!

 

 

Blog

Contact