Navigatie

 

Ik moest vandaan een responsie geven op een lezing van Uğur Ümit Üngör op basis van zijn boek "Confiscation and Destruction: The Young Turk Seizure of Armenian Property" (London: Continuum, 2011). Dit is binnen Armeense genocide studies misschien wel de belangrijkste en meest controversiële boek die in de laatste jaren is gepubliceerd. Het boek is een micro-historische studie over hoe het bezit van Armeniërs is geconfisceerd en overgenomen en gekoloniseerd door Turkse families en elite. Uğur Ümit Üngör toont dit aan door een aantal casestudies - waaronder koper en zijde - uit te lichten en te bestuderen. Het boek werpt dan ook een aantal zeer indringende vragen op. Ten eerste maakt het boek duidelijk dat er een economische dimensie aan genocidaal geweld aanwezig is. Genocide gaat dus meer dan alleen over het afslachten van een specifieke etnische en/of culturele groep, maar ook over het vernietigen en confisceren van bezit. Vervolgens werpt het een vraag op of de huidige Turkse Republiek zich verrijkt heeft met het Armeense bezit dat tijdens de genocide gekoloniseerd is door Turkse overheid en elite. Deze vraag wordt door de huidige geo politieke ontwikkelingen, waarin de Armeense genocide een grote symbolische rol speelt - denk maar aan de toetreding van Turkije in Europa, maar ook aan de huidige problemen met de Koerden in het zuidoosten van Turkije - zeer prangend. Dit is in mijn optiek dan ook een van de belangrijkste boeken die in de laatste jaren over dit onderwerp is geschreven.

 

 

De lezing was georganiseerd door de Research Focus groep "Cultures & Identities" van de universiteit van Utrecht (zie ook link). De thema was "Transnational Memory" (zie ook link). 

 

 

Om deze redenen ging de lezing van Uğur Ümit Üngör, niet alleen over het confisceren van bezit, maar ook over hoe hedendaagse Koerden en Turkse families inTurkije met deze gebeurtenis omgaan. Dit was natuurlijk, als we dit vergelijken met mijn boek In het gesteente van Ararat van belang.  Mijn vragen aan Uğur Ümit Üngör waren dan ook gericht op de sociale cohesie van deze groepen. Hoe kunnen deze groepen die verschrikkelijke gebeurtenissen van 1915-1916 vereenzelvigen met het dagelijkse leven? Dit bracht zowel een levendige als een interessant debat op.

 

 

Dit was een lezing waar ik niet alleen veel heb geleerd, maar ook waar een ander onderzoeksveld duidelijk werd: hoe gaan mensen met herinneringen, en in hoeverre bepaald dit hun identiteit, als het heden en het verleden op zo een gespannen voet met elkaar samengaan?

 

 

Ik heb overigens ook ontdekt dat de Universiteit van Utrecht een aantal zeer mooie gebouwen bezit.

 

 

Voor meer informatie over Uğur Ümit Üngör (zie link).

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Blog

Contact