Navigatie

IAGS Conference in Buenos Aires

 

 

 

Op 19 juli tot en met 22 juli was er een conferentie in Buenos Aires, georganiseerd door de IAGS (International Association of Genocide Scholars - zie ook link), over genocide en genocidaal geweld. Ik was gevraagd om deel te nemen aan een panel met de titel "The Burdens of Memory: Art, Trauma and Memorialization". Het was een eer om hier aan deel te nemen. In mijn panel zaten (van links naar rechts), Prof. Dr. Jutta Lindert, Dr. Donna-Lee Frieze en Prof. Dr. Peter Balakian.  We hadden alle vier verschillende benaderingen met betrekking tot het onderwerp, wat ons panel (in mijn optiek) kracht gaf. Terwijl ik me richtte op de culturele gevolgen van genocidaal geweld en Dr. Jutta Lindert zich richtte op de fysieke gevolgen van trauma en PTST, gaven Donna-Lee Frieze en Peter Balakian twee zeer goede lezingen over de representatie, maar ook de ervaringen van geweld an sich. Donna-Lee Frieze richtte zich op de film / documentaire Ravaged Armenia, terwijl Peter Balakian een lezing hield over de Armeense dichter Yeghishe Charents die vlak na de genocide het gedicht Dantesque legend heeft geschreven. Onze moderator Prof. Dr. Armen Marsoobian, had de moeilijke taak om ons zo nu en dan in te binden en ons aan de tijdslimiet te houden.

 

In al onze lezingen stond trauma, de representatie van trauma en daaraan gekoppeld de (langdurige) gevolgen van trauma centraal.

 

In mijn lezing ging ik specifiek in op de huidige Armeense Diaspora gemeenschap in Nederland en hoe binnen deze Diaspora gemeenschap identiteit steeds weer opnieuw wordt geherdefinieerd en daardoor ook wordt geproblematiseerd. Ik deed dit door een casus uit te vergroten, die ik ook beschrijf in hoofdstuk 5 van mijn boek In het gesteente van Ararat. In deze casus ben ik getuige van een felle discussie tussen twee Armeniërs waarbij het "Armeens-zijn", en wie nu wel en wie nu niet een "echte" Armeniër is, de boventoon voert. Wat me als antropoloog aan deze discussie toen opviel, en wat me over het algemeen opvalt in discussies over "identiteit", is hoe "identiteiten" tijdens de discussies worden afgeschermd en geherformuleerd. Specifieke karakteristieken worden aan "identiteiten" gekoppeld om deze vervolgens "autentiek" te maken. De Armeense genocide, zo was het argument van mijn betoog, speelt bij dit proces een cruciale rol; het geeft invulling aan het "Armeens-zijn", maar kan tegelijkertijd ook anderen in de gemeenschap uitsluiten. Oftewel: de trauma kan op deze manier indirect en cultureel worden voortgezet.

 

 

 

Ik denk dat juist de verschillende benaderingen op dit onderwerp ons panel een extra dimensie gaf. Terwijl Jutta Lindert beelden liet zien van hersenscans en hoe trauma de structuur van hersens kan veranderen en Donna-Lee Frieze en Peter Balakian dieper ingingen op de representatie van geweld, gaf ik de culturele gevolgen van geweld weer...

 

Het was natuurlijk niet alleen discusseren en in panels zitten en daarmee een bijdrage leveren aan onderzoek in genocidaal geweld. We hebben ook de tijd genomen om de stad te bezichtigen, die an sich ook de littekens van zijn gewelddadige verleden met zich mee draagt. Ik was zeer onder de indruk van de verschillende straat demonstraties en de "dwaze moeders" die nog steeds iedere donderdag bij elkaar komen en demonstreren - zie ook link. De conferentie, maar ook de stad, liet me weer eens zien dat het onderzoek naar genocidaal geweld nog net zo urgent is als in 1948 toen de term "genocide" door de VN werd aangenomen.

 

Genocidaal geweld kleurt mensenlevens, kleurt geschiedenissen; het geeft wendingen aan de dagelijkse en internationale politiek.

 

 

 

Blog

Contact