Navigatie


 

 

Spotlight: Chris Polanen

 

 

 

Beste Chris bedankt voor dit interview. Laat ik je maar meteen bestormen met vragen van schrijver tot schrijver:

 

1) In het boek Waterjager geef je een beeld van Paramaribo weer, ergens in de nabije toekomst, die niet al te rooskleurig is. Hoe ben je op het idee van dit boek gekomen? En wat zijn de thema's die je hebben bezig gehouden met het schrijven van dit boek?
 
Het idee kwam toen ik in de Surinaamse krant De Ware Tijd las dat Paramaribo gevaar loopt, door klimaatverandering en stijging van de zeespiegel, onder water te lopen. Belangrijke thema' in het boek zijn: ontheemdheid en het zoeken naar een thuis.Maar ook de relatie tussen broers en spiritualiteit komen naar voren. De gevaarlijke omstandigheden in de gebieden waar naar goud gezocht wordt, zijn in Suriname helaas momenteel werkelijkheid. 
 
2) Je bent geboren en getogen in Suriname. Welke onderdelen van je persoonlijke ervaringen heb je meegenomen in het boek Waterjager?
 
Ik beschrijf ervaringen uit mijn jeugd: het weer, landschap, dieren, planten, vruchten etc. De Surinaamse cultuur en de verschillen met de Nederlandse. Mijn eigen heimwee naar Suriname was de drijfveer om te gaan schrijven en uiteindelijk is dit boek daaruit voortgekomen. 
 
3) In 2011 heb je een verhalenwedstrijd gewonnen met het verhaal "Carnaval". Zijn er overbrugbare thema's tussen dit verhaal en Waterjager? Zoja, welke?
 
Carnaval bevat veel elementen die in Waterjager ook voorkomen. Het speelt zich af in de Braziliaanse gemeenschap in Paramaribo, mystiek en dreiging spelen een belangrijke rol. 
 
4) Wat heeft je ertoe gezet om dit boek te schrijven en hoe is het schrijfproces in zijn werk gegaan? Heb je het verhaal eerst gestructureerd? Of ben je organisch te werk gegaan?
 
Na vele columns en wat korte verhalen was het schrijven van een roman een grote uitdaging.
Ik heb het verhaal niet gestructureerd. Natuurlijk had ik bepaalde elementen in gedachten, maar het verhaal is grotendeels vanzellf ontstaan.  
 
5) Ieder schrijver moet passages schrappen, delen herschrijven etc. Als je naar je eigen boek terugkijkt zijn er onderdelen waarvan je achteraf denkt dat je deze er toch beter erin had kunnen houden? Zoja, waarom?
 
Mijn laatste redacteur heeft inderdaad veel geschrapt. Dat komt de snelheid van het verhaal ten goede. Over sommige stukjes twijfel ik nog wel. Die werkten vertragend, maar misschien was dat geen probleem geweest.
 
6) Schrijven is vaak herschrijven. Proeflezen en opnieuw herschrijven. En als het boek af is, is het in mijn ervaring dan ook gemeengoed  geworden. Hoe ervaar je dit als debudant? Vooral door het persoonlijke aspect in je verhaal?
 
Ik merk dat sommige mensen conclusies over mij trekken omdat het verhaal autobiografische elementen bevat. Ik vind dat niet zo erg. Volgens mij is dat onvermijdelijk.
 
 
 
 

 

 

a) bibliografie

Columns in In Praktijk, Parbode, de website De Waterkant.

2011 Eerste prijs De Ware Tijd Literair met het verhaal Carnaval.

2017 Debuutroman Waterjager.

 

 

b) biografie

geboren 05-09-1963 te Paramaribo.

1983-1991 Studie diergeneeskunde Te Utrecht.

1992-heden Dierenarts gezelschapsdieren in Amsterdam Zuidoost.

 

Voor verdere informatie over zijn boek zie de volgende link.

 

 

 

Voorgaande Spotlights:

Corina Onderstijn

Jasper Polane

Sophia Drenthe

Anaïd Haen

Tisa Pescar

Terence Lauerhohn

Firma Tacker en Tape

Pepper Kay

Kim Houtstra

Pen Stewart

Olga Ponjee

Adrian Stone

Tom Thys

Patrick Brannigan

Joris van Leeuwen

M.J. Wolf

Thomas Olde Heuvelt

Marion Altena

Rianne Lampers

Rik Raven

Mark van Dijk

 

 

 

Recensie van het album "Everest" gecomponeerd door Dandelion.

 

 

Een aantal jaar geleden heb ik het debuut van Dandelion (“The All Year Round”) gerecenseerd en een track-to-track analyse gedaan – zie hier. Het was een klein albumpje van 6 nummers, waarvan “Fox of Hayes” en “Mark the Flea” nog steeds mijn favoriete nummers zijn. Destijds lieten ze al zien waar hun wortels lagen. Namelijk bij Crosby, Stills, (Young) en Nash. Liederen met samenzang die je tegelijkertijd tot denken aanzetten. Want hoewel de band soms liefelijk klonk, waren de teksten dat geenszins. Een trend die ze bij hun album Everest hebben voortgezet.

 

Sindsdien heeft hun muzikale carrière een vlucht genomen. Ze hebben een programma gehad op de televisie en werden zelfs het alternatieve geluid van “Volendam” genoemd.

 

Dit is ook weer het geval op deze plaat. Hoewel de diversiteit groter is en de thematiek die ze aansnijden ook breder is - zo horen we een nummer over een man die zijn vrouw en kind verlaat, een nummer over een meisje die de liefde van een man wint en nog meer diverse thema’s - wat ze met elkaar gemeen hebben, en wat ook gedeeltelijk de titel verklaart, is dat in ieder nummer de protagonist iets overwint. Of dit nu een ongelukkige situatie is of de liefde van iemand anders. Iedereen beklimt hun persoonlijke Mount Everest en laat iets – een observatie, een gevoel, een persoon, een situatie – achter zich.

 

A Minute Full of Laughter

Dit begint al bij het eerste nummer en bij de eerste openingszin: “Let’s start the day with a newspaper ad that will say: If you buy this everything will fall into place.” Het nummer ontvouwt zich verder als iemand die zich afvraagt wat er met de wereld aan de hand is en dat een lach voor een minuut misschien de dagelijkse verschrikkingen kan doen verstillen. (“Oh my God is it true that a boy aged two was shot right in the head and was dead? A divine richochet was saved from whom?”)

Ook hier zien we weer dezelfde spanningsveld die we op “The All Year Round” hoorde. Namelijk een midtempo nummer, met zachte gitaren, een fluwelen stem en samenzang die tegelijkertijd iets verschrikkelijks zingen. Toch is het een sterke opener. Het geeft namelijk direct de sfeer van het album weer. En brengt ook de thematiek van het album naar voren. Het is niet voor niets dat “een berg” in de tekst ook een hoofdrol speelt: “Well I’m sure that a minute full of laughter will reflect from the mountains and call (…) and everything falls as it falls”.  En vooral de laatste zin is van betekenis. Het is namelijk het loslaten van momenten, nadat de protagonist (in dit geval iemand die een krant leest) iets heeft overwonnen, dat van belang is.

 

 

Year of ‘51


Na de midtempo opener neemt de gas iets toe. (En horen we ook de gitaar bij het refrein een prominentere rol spelen.) Het nummer vertelt het verhaal van een dichter die iemand in zijn hart toelaat, maar zichzelf tegelijkertijd daarin verliest en zich afvraagt wat er in het jaar van 1951 in Hemelsnaam gebeurt is. Het nummer gaat zowel over het toelaten van liefde als het verliezen daarvan en de fade out van de gitaar, lijkt zowel de hart als de wanhoop van de dichter te weerspiegelen.


Aniuvak


Hier komen we bij een nummer dat onmiddellijk mijn aandacht trok. Niet alleen door de samenspel van de instrumenten of de scheurende gitaar in het midden, maar ook de poëtische teksten. Een lied over een man die besluit alles achter zich te laten en de kou en sneeuw boven het huiselijke (en misschien wel de norm) verkiest. Een prachtig nummer dat een geweldige onderbreking is tussen “Year of ‘51” en het volgende nummer die als ze achter elkaar waren geplaatst, teveel op elkaar zouden lijken. Nu springt Aniuvak eruit en grijpt je als luisteraar bij de strot.

 

 

 

 

 

 

Antwerp Blue


Ook dit nummer gaat over een verloren (en eenzijdige) liefde en hoe je jezelf hierin kunt verdrinken: “Their eyes were an Antwerp blue, a classical artifact, and they offered me salvation after starvation”. Het is de samenspel van eenzaamheid en liefde – net zoals in “Year of ‘51” – die de hoofdthema’s vormen. Hier staat echter niet een dichter centraal. Maar meer hoe liefde kan veranderen en hoe de protagonist in zijn eenzaamheid en stille liefde, de focus van zijn liefde een waarschuwing probeert mee te geven: “Don’t you keep your heart out to a stranger”. Oftewel: pas op aan wie je het geeft, terwijl hijzelf zijn hart al verloren heeft.

 

Bellowing Chimes


Muzikaal de langste nummer op de plaat, ongeveer 6 minuten en 2 seconden. Wat me onmiddellijk opviel aan het nummer – hoewel het ook een midtempo nummer is zoals “Antwerp Blue” – is de pakkende melodie. Hoewel het nummer hetzelfde ritme heeft als de twee nummers hiervoor (“Year of ‘51”, “Antwerp Blue”) heeft het een melodie die zowel opzwepend als pakkend is en een rock element in zich meedraagt. (Meer dan de voorgaande nummers.) Dit is een nummer waarin een band kan losgaan en kan jammen. (Wat ze aan het einde van het nummer ook doen en wat ze live – ik heb ze één keer mogen zien – nog meer doen.) Dat bij “Bellowing Chimes”, teveel herhaling op de loer ligt, is het voldoende anders dat het boven “Year of ‘51” en “Antwerp Blue” stijgt. Ook hier zien we weer het spanningsveld van een mooie stem en grauw realistische teksten. Het nummer roept het beeld op van verloedering, zelfs oorlog die de kerkklokken overstemt, behalve in het refrein daar wordt de protagonist verlamd door de schoonheid van een onbekend gezicht. Hoewel ik het uiteraard niet met zekerheid kan zeggen, deed dit nummer me bijna denken aan de vluchtelingen problematiek en de verschrikkingen die ze moeten doorstaan om in het Westen te komen. Verschrikkingen die alles overstijgt. Klokken doet zwijgen. En waarbij vrijheid, zo ontdekken ze, een leugen is: “Freedom of will? It’s a fraud.”

 

Call me a strranger

Een prachtige onderbreking van de voorgaande nummers. Het begint met een akoestisch gitaar en prachtige samenzang. Dit is in mijn optiek één van de hoogtepunten van de plaat. Het is een nummer dat je meesleept en meeneemt naar een plek brengt waar je wilt waar nummers je meebrengen; die stille plek in jezelf waar de muziek je tot contemplatie brengt. Ook de teksten zijn poëtisch en sterk: “No face to remember, just a voice to know her. She cried on the telephone and begged you to forget her.” Een lied over een gebroken hart, het afbreken van een relatie en alles wat dat met zich meebrengt.’

 

Proteus


Het volgende akoestische nummer, dat niet de fragiliteit heeft als “Call Me a Stranger” en de plaat de plaat weer op de mid-tempo koers laat varen, waar de hele plaat op de vaart. Wat knap is aan dit nummer is de opbouw en hoe de vaart rond 2.30 toeneemt, waarbij we weer geheel van de koers van “Call Me a Stranger” zijn weggevaard. Wat de diversiteit van de plaat doet toenemen en “Call Me a Stranger” een sterkere plaats laat innemen op het album. Ook hier is weet het spanningsveld tussen tussen muziek en tekst. De muziek klinkt liefelijk (in het begin), maar de tekst schetst een ander beeld: “Tonight I shoot your father down and as he lies bleeding on the ground… Tonight you’ll hear a most frightening sound because your father will hear the devil walking in who will take away his gold watch and his sins and that will be me”. Rond de vierde minuut begint de elektrische gitaar te komen, ook weer een prachtige opbouw (prachtig gespeeld overigens), waarbij dit nummer een gehele transformatie heeft doorgemaakt die de intrinsieke dynamiek van het album versterkt.

 

Fall and Cease

Derde hoogtepunt van de plaat. De opbouw is één van de beste en maakt het nummer mysterieus en werkt naar een climax. Wat het jammer maakt, is dat Dandelion heeft gekozen de intro van het nummer los te maken van het nummer zelf. Jammer, want door deze loskoppeling kan het voorkomen, mocht je de plaat via shuffeling willen horen, de hele opbouw mist. Terwijl de opbouw onlosmakend is verbonden met de kracht en melodie in het nummer. Dit is Dandelion op zijn best. De teksten maakt beelden in je los (“And I saw my mother dance a barefoot waltz in the kneehigh grass”. ) En de refrein heeft een ongeloofelijke sterke hook: “Sometimes when you’re up and I’m down and life’s escalating. Sometimes you’re always around. And you smiled when you told me that I was a great debater. You left me stuck with no doubt.” Het nummer zelf gaat over vader en kind relatie en de complexiteit van deze relaties. Hoe je leert door vallen en op te staan. Maar hoe je tevens als kind (en als vader) je probeert los te maken van elkaar, zonder te weten welke richting dit op gaat. Ook hier is een berg te beklimmen. De berg van volwassen worden. Op de plaat klinkt de zanger overigens nog ingetogen. “Live” hoor je de pijn en verscheuring in zijn stem. Iets wat ook in de plaat had kunnen komen en wat het nummer, dat al ongelofelijk sterk is, nog net sterker had kunnen maken.

 

En dit brengt me misschien tot de grootste kritiek van de plaat. Het leunt nog teveel op Crosby, Stills, (Young) and Nash, terwijl Dandelion sterk genoeg is om een eigen plaat neer te zetten. Niet alles hoeft netjes te zijn. Laat de rauwe kantjes horen. Rauwe kantjes die in de live-optredens meer dan één keer naar voren komt.

 

 

 

Greenville


Een mid-tempo nummer die net zoals “Bellowing Chimes” een meeslepende melodie heeft. Het schetst een beeld van een dorp die je vaak vindt de Verenigde Staten. Maar ook een dorp waar meer gebeurt dan op het eerste gezicht zichtbaar is. (“All the kids they fuck around. When you’re out of town and talk only with the curtains drawn”.) De melodie (en teksten) zijn minder zwaar dan in de voorgaande nummers, waardoor het een mooie afwisseling is met de rest van de plaat en niet dezelfde melacholie met zich meedraagt. Knap gedaan in de 3.02 minuten dat het nummer telt.

 

River Man


De luchtigheid wordt voortgezet in dit nummer dat in de introductie een bijna funk-achtige sfeer uitdraagt. (Hoewel de melacholie hier en daar tussen de zonneschijn doorbreekt.) Toch kun je tegelijkertijd niet stoppen om met het ritme (en dan heb ik het niet eens over de piano) mee te dansen. Net zoals “Bellowing Chimes” is dit een nummer waar de band heerlijk op kan jammen en dit “live” ook heerlijk zal doen.

 

Mine Until the Sun Sets


Na twee vrolijke nummers is het weer tijd voor een ingetogen nummer, waar de samenzang op de voorgrond treed. De trombone aan het einde van het nummer maakt het nog ingetogener en melacholiers dan de piano en samenzang al doet. Het zou een geweldige afsluiter zijn. Maar Dandelion heeft nog één verassing in hun mouw. Net zoals “Fall and Cease” waar de opbouw vanaf spat en tevens tot één van mijn favoriete behoort.

 

Finnegans Wake


Een prachtig nummer dat deze plaat afmaakt. In de “liner notes” staat dat het nummer in Noorwegen is geschreven en voor één of andere reden voelt het ook zo aan. Het is alsof je de kou kan voelen. De openhaard hoort knisperen. En je kunt je bijna voorstellen hoe de band in een cirkel zit en hoe dit nummer uit een jam tot stand is gekomen. Het einde is geniaal. De woorden die a’capella worden gezongen zijn: “Silence. Only for a day. Isn’t it quiet? Isn’t it quiet?” Waarmee de album eindigt en je werkelijk in stilte wordt achtergelaten.

 

 

 

 


Everest is op alle fronten een sterke album, die misschien hier en daar teveel in de mid-tempo blijft hangen, maar tegelijkertijd genoeg afwisseling biedt om niet een monotonige album te worden. Dat is de kracht van Everest en misschien ook de valkuil. De bescheidenheid die de leden vertoond, is benoemenswaardig, ook in de epiloog die in het album is opgenomen. Maar ik zou bijna willen zeggen: gooi het open. Laat de gitaar nog meer scheuren. Stap soms van de mooie samenzang af. Toon de emoties die ik ook “live” heb gezien. En verontschuldig je niet voor een jongensdroom. Want dat is deze plaat niet. Het is een volwaardige plaat die deze waardering ook verdient.

 

En oh ja, mocht je de kans zien om ze "live" mee te maken. Zeer zeker doen.

 

Recensie: "The All Year Round"

 

 

 

 

Naar Nirwana en terug…

 

 

 

 

Terrence Lauerhohn weet in het boek Nirwana een wereld te schetsen die zowel bekend als onbekend voorkomt. Het zou makkelijk zijn om het boek als een typische futuristische dystopie te classificeren met alle conventies van wereldopbouw, intrinsieke logica etc. Wat het boek ook zonder meer is. Maar deze typering zou het boek tegelijkertijd tekort doen. Het boek heeft meer lagen en is meer dan dat. Het is niet zomaar een boek dat je tussen andere boeken doorleest of een futuristisch beeld geeft. Er schuilt een waarschuwing achter de woorden. Een sociaal kritische standpunt over het neoliberalisme dat de conventies van het dystopie overstijgt. Het zou zowel in het heden als toekomst kunnen plaats vinden. Ja, Terrence Lauerhohn  doet aan wereldopbouw. En ja, deze wereld is sterker en steviger dan zijn boek “Negen cirkels”. Deze wereld is bijna tastbaar, voelbaar, vibrerend. Het is rauw realistisch. Zodanig realistisch dat het boek soms meer aan Trainspotting doet denken dan aan een sci fi verhaal. En dit is knap. Hierin toont Terrence Lauerhohn dat hij als schrijver is gegroeid en dat zijn palet aan mogelijkheden en landschappen die hij creëert breder en kleurrijker zijn dan in zijn voorgaande boeken. Nirwana vertoont niet de linkse of rechtse hoeken, of valkuilen, die “Negen cirkels”, zijn debuut, misschien nog wel vertoonde. Hier is een stem van een schrijver met een eigen wil, een persoonlijke visie, die een spanningsboog zodanig weet op te bouwen dat het boek moeilijk weg te leggen is en de lezer bijna wurgt en dwingt om stiekem een aantal pagina’s naar voren te bladeren.

 

Het verhaal draait om drie verschillende personages: Uwen, een drugsverslaafde, Dara waar Uwen in het Laatste Arrondissement mee samenwoont en de vader van Dara die heeft besloten om zijn dochter in het Laatste Arrondissement te zoeken en haar van haar verslaving te “redden”. Deze Arrondissement kan het beste omschreven worden als een soort ghetto van alle verstotenen en afgevallenen van de samenleving. Het heeft zijn eigen (onbesproken) regels waar anarchie en vooral terreur heerst. Terreur van de bende “Kortwiekers”, maar ook de politie (niet zonder symboliek hier “Stapo” genoemd), de burgers van de hogere Arrondissementen die naar het Laatste Arrondissement afreizen om hun perverse verlangens bot te vieren en een geheimzinnige personage met de naam “regisseur”. Ik zou teveel spoilers vrijgeven om alle verschrikkingen op te noemen. Hoewel je wel over een sterke maag dient te beschikken en sommige verschrikkingen voor lezers die meer van dit soort verhalen hebben gelezen, misschien niet zo verrassend waren als deze door de schrijver waren bedoeld. Toch raakt Terrence Lauerhohn een snaar. Hij toont onmiskenbaar aan dat het neoliberalisme en een totalitair regime makkelijk kunnen vereenzelvigen. (Een niet onbelangrijke boodschap vandaag de dag.) En dat machtsmisbruik van bovenaf zich via allerlei lagen doorsijpelt.

 

De kern is de drug Nirwana. Een nieuwe drug die uiterst verslavend is en mensen tot bijzondere grote hoogten kan brengen, waarin ze zichzelf geheel kwijtraken en corruptie in de hand werkt. Dit geeft het verhaal een zeer rauwe en claustrofobische kant dat ik zelden in sci fi boeken ben tegenkomen. Je kunt als lezer de corruptie en verloedering bijna voelen. Het plakt aan je huid. Waardoor de verschrikkingen die in het boek in een hoog tempo volgen het verhaal nog realistischer maken.

 

En hier schuilt ook de valkuil. Hoewel Dara en Uwen veruit de meest interessante personages zijn - niet in de laatste plaats omdat ze het Laatste Arrondissement kennen en vooral Uwen als personage sympathie weet op te wekken - richt Terrence zich voornamelijk op de vader van Dara. Zodanig dat Uwen in het midden van het boek even verdwijnt. Dit is jammer. Iets meer verdieping van de personages had het boek nog een extra duw kunnen geven om het verhaal nog krachtiger neer te zetten.

 

Maar dit is slechts een kanttekening. Want qua vaart en spanningsboog vermindert het boek niet, waardoor je als lezer op het puntje van je stoel blijft. Aan het einde zijn het de keuzes die de schrijver maakt: zoekt de schrijver verdieping en probeert een verhaal te schrijven dat kritisch is en de inhoud opzoekt of kiest de schrijver voor een page-turner. Dit is geen gemakkelijke keuze voor een schrijver. Beide benaderingen heeft voordelen als nadelen. In dit geval heeft Terrence een middenweg gekozen waar de nadruk toch bij het laatste ligt. Maar slechts gedeeltelijk. Want als je het boek goed leest en ontrafelt, toont het een wereld die niet zo ver verwijderd is van de onze.

 

En dat is knap. Dat is verdomde knap. En het einde is verstikkend.

 

Voor een link naar de website van de auteur, klik hier.

 

Anthonie Holslag

 

Time to get serious... 

 

 

In the last few weeks I have been in some intense discussions with some people here on FB. To be very clear: as a writer of fiction this is not in my economic and commercial interest. But I am not only a writer of fiction, also a writer of scientific work re. genocide, exclusion, the genocidal process etc,. But besides all that I feel it is my moral obligation in these turbelent times to raise my voice and stick to the facts. (Mind you, not unfounded opinions.) These discussion often are followed by personal attacks. (In one discussion I have been called a racist, a narcisist and other insulting comments aprox. 17x.) These discussions always follow the same patern: 1) first the dismassel of scientific and objective data, 2) calling your knowledge directly or indirectly "fake news", 3) coming with alternative sources often directly or indirectly linked with Breibart or other alt-right organizations and then 4) finally the personal attack. ("You are brainswashed by the left-wing media." "You're a leftwinger." "You're stupid", "You're a racist", "A narcisist" etc.) Mind you, as an author I am used to criticism. But this goes, as I will show below, a lot further than that.

 

That the discussion follow these patterns is no accident. Its playbook propaganda. And more than that: playbook discussion techniques and styles used by alt.right to silence dissident opinions.

 

But the organization behind that, goes even further than that. Someone contacted me this week and linked me to a closed FB profile and send me a print.screen in the process. The whole profile, or at least the printscreen I saw, was about me. And to be clear, some of the names I saw are directly linked to my "friends" here on FB or the fantasy writers community in the Netherlands. The comments that were made were both threatening in nature as well as how to undermine my comments and work. (I found out that people on purposely order books by me and don't pay and even remove their fake profile pages after that - the reason for that will become clear below.)

 

The reason why I write this in English is because not many of my international friends know a) how well organized alt.righ in the Netherlands is and that the organization levels are taking fascist degrees and forms, b) that some of my fiction work goes to a good cause: my royalty's goes to women who are abused by ISIS and escaped the slavery circuit. These women are in a very vulnerable position for they are both traumatized and considerd "stained" by their own communities. By giving all my royalty's to this project, I hope to help with sustainability, help with community building and help these women getting professional help for their myriad of trauma's and experiences they had to live through and endure. Hopefully, you start to see the pattern here: attacking me on all fronts is both attacking my professional standing as well as the humanitarian work I do with my books. (And I am not a writer who get big amounts of money for advances for my work etc; I do this for I believe that it is important. I do not do this for fame or acknowledgement. I have played down these aspects.) So by ordering books, playing on my goodwill and not paying for them is directly undermining my humanitarian work.

 

As stated: some of these people are in my "friend" group, others are writers I personally know. I am in a position now I will have to take proper action. Unfortunately it also means, due to this, I can no longer send books and get paid afterwards on trust alone. Secondly, I have some names collected now and will seek help for a legal response. These are highly organized intimidation techniques, which I will simply not bend for. You know who you are, and I know who some of you are now. The organization goes very deep and includes a myriad of people.

 

This is no longer innocent. It's no longer just debating or reacting on comments. The attacks are organized, planned and as stated follow a definite pattern. The aim is to silence me, undermine me and label me.I will not bend. Not to subtle threats. And I will def. not bend to the techniques used above or organized intimidations.

 

As stated appropiate action will be taken. But let this also be a wake-up call to others: even alt.righ in the Netherlands is very well organized. To the extent that they single out people to undermine them on all fronts.

 

Sincerley,

Anthonie Holslag

 

 

Korte verhalen zijn een kunst an sich. Het zijn bouwwerken waarbij de auteur probeert, in een bepert aantal woorden, aan de lezer iets mee te geven. Iets dat hen raakt. Dat hen een spiegel voorhoudt. Of in het genre horrror de personage (en de lezer) doet gruwen. Dat is immers wat horror schrijvers doen: kruipen in de donkere kant van onze psyché en datgene laten zien wat we liever niet zien. Ik weet dat omdat ik vele korte verhalen heb geschreven en er zijn veel aspecten waar je rekening mee dient te houden: hoe verloopt het plot, de spanningsboog, hoe ontwikkelen de personages zich, komen hun handelingen overeen met hun karakter en persoonlijkheid (de zogenaamde gevolgstrekking), welke methaphoren en motieven wil je gebruiken die de achterliggende - dit kan een vraag zijn, een observatie, een bespiegeling - thematiek duidelijk maakt. Je woorden zijn beperkt, Toch doe je hetzelfde wat in een roman doet zonder de verleidelijke zijpaden in te slaan. Eigenlijk verdienen korte verhalen veel meer aandacht dan dat ze krijgen omdat je als schrijver gedwongen bent het verhaal tot het bot uit te kleden en de focus te bewaren; zowel voor jou als die van de lezer. Dat lukt niet iedereen. Je voert de spanning op. Tot aan die laatste zin, waarin de openbaring komt, een knal, eeen vuistslag, die als je het terugleest al de gehele tijd aanwezig was.

 

Dat lukt absoluut niet iedere auteur. Terwijl ik wel van mening ben dat korte verhalenvertellers, goed zijn in het vertellen van langere verhalen. Het schrijven van korte verhalen is een goede leerschool.

 

Zo ook in het wek van Tom Thys. Hij heeft twee bundels geschreven: "Volmaakt Monster" en zijn nieuwe bundel "Diabolik" dat over het verval van Antwerpen gaat - de stad waar hij vandaan komt. Hij heeft foto's genomen van diverse plekken en heeft deze foto's vervolgens weer als inspiratie bron gebruikt voor zijn bundel. Hij noemt het "de duistere verval van zijn stad" die hij getracht heeft vast te leggen.

 

Op beurzen heeft Tom Thys het zichzelf nagenoeg nog moeilijker en onmogelijker gemaakt. Hij heeft verhalen geschreven van maximaal 150 woorden, waarbij het zijn doel was om de lezer vast te grijpen, te doen gruwelelen en tegelijkterijd te confronteren.

 

Ik heb ze gelezen en ik kan je verzekeren: het is hem gelukt. Weinig auteurs zullen hem dit nadoen. Hier is één van zo'n vertelling meerdere zullen er volgen. Maar het toont aan wat voor meesterverteller hij is. Ik schrijf ter plekke drie gedichten, op basis van drie trefwoorden. En hij schrijft verhalen die je najagen.

 

En je weet het: verhalen die je bijblijven, zijn degene die opnieuw gelezen dienen te worden:

 

 

 

Blog

Contact