Navigatie

 

Ondoden. Spinnen. Een bungalow in de mist, bloedsporen die niet kunnen verdwijnen, meisjes in rode jassen en een dageraad, een bloedovergoten dageraad waar een zoon naar zijn moeder zoekt...

 

Hier volgt een fotocompilatie van bloedovergoten dageraden, of de inspiratie van kunstenaars hierop, voor mijn aankomende bundel...

 

Lees hier het voorwoord en de synopsis...

 

Week 11

 

 

 

 

Week 12

 

 

Gemaakt door Marten Blom. Zie ook zijn facebook account: hier.

 

 

Week 13

 

 

 

Week 14

 

 

 

Week 15

 

 

Deze week een prachtige foto van Heidy Rutten.

 

 

Week 16

 

 

Deze foto is gemaakt door Marion Altena. En komt uit haar boek Love & Decay geschreven door een van haar personages uit het boek Ontworteling. De foto heet Een zwarte dag.

 

 

Week 17



Voor redenen die later duidelijk zullen worden, past deze foto bij twee van mijn verhalen in mijn nieuwe bundel. Deze foto is gemaakt door Ergüder Kesgin.

 

 

Week 18

 

 

 

Een vader, een zoon, een zonsopgang: thema's die in deze bundel terugkomen...

 

 

Week 19

 

 

 

Week 20

 

 

Deze prachtige foto is gemaakt door een medeauteur en collega Marion Altena. Kijk ook naar haar website (en de foto's daarop) of lees haar boek Ontworteling. Hier vind je een interview dat ik ooit met haar had.

 

Week 21

 

 

 

Week 22

 

 

Week 23

 

 

Een prachtige foto gemaakt door Monique Vonk. Een foto die overigens zeer goed past bij de thematiek in mijn bundel.

 

Week 24

 

 

Weer een prachtige foto van een lezer. Dit keer een foto van Tazzy Jenniga Black. Een prachtige foto die overigens zou passen bij mijn verhaal "Familiegeheimen" in mijn aankomende bundel Een bloedovergoten dageraad.

 

 

Week 25

 

 

Deze week een prachtige foto van Merlijn Michon. Ik ken hem al heel veel jaar en hij is de degene die ooit, lang lang geleden, de voorkant heeft gemaakt van mijn bundel Gezicht van het verleden. Hier een prachtige dageraad.

 

 

Week 26

 

 

Deze week weer een foto van Monique Vonk. Er is iets met water en zonsondergangen. Iets onheilspellend. Iets wat zich onder de oppervlakte beweegt...

 

 

Week 27

 


 

 

Dit keer een prachtige foto van Ronald Verdonk. Ik heb geen idee waar de foto is genomen, maar het is in ieder geval bloedovergoten...

 

 

Week 28

 

 

Nog elf weken te gaan... Deze week een foto van Annelies van den Berg. Deze foto is genomen, als ik het goed begrepen heb, vanuit haar woning, uitkijkend op het havengebied in Amsterdam.

 

 

Week 29

 

 

Nog tien weken te gaan... En de lucht wordt donkerder en donkerder... Dit keer een foto van Melisa Mab Schroeder-Stoffer. Een zonsopgang om in te verdrinken. Of te verdwijnen...

 

 

Week 30

 

 

 

Week 31

 

 

Deze foto is gemaakt door mijn zwager Ronald Verdonk. Voor een of andere reden is het een onheilspellende dageraad. Doet me aan bloed denken. En aan angst...

 

 

Week 32

 

 

 

Week 33

 

 

En de klok tikt, tikt, tikt, en tikt... Nog zes weken te gaan. Deze foto is genomen door Merlijn Michon. Niet alleen een geweldige onderzoeker en oprichter van Wijkwiskunde, maar ook een goede fotograaf.

 

 

Week 34

 

Dit keer maar een foto uit Twente. Er is iets met de manier waarop de zon op het water weerkaatst wordt, waardoor de zonsopgang een spiegelbeeld kreeg. Het zegt iets. Het doet me ook aan een verhaal in de bundel denken, maar ik weet niet welke...

 

 

 

 

Week 35

 

Hier een prachtige zonsopgang (of in dit geval ondergang - maar who cares) op de open zee. En de klok tikt verder en verder en verder en verder... Tijd is iets vloeibaars als een dikke en ondoordringbare mist, maar soms ook iets standvastig; alsof we gevangenen zijn in een donkere kelder.

 

 

 

Week 36

 

"Ze keken me aan vanuit de verte. Een rij meisjes aan het rand van het park en ze hadden rode jassen aan..." En onderwijl tikt de klok verder en verder en verder...

De foto is deze week gemaakt door Christel De Haas...

 

 

 

 

Week 37

 

Deze foto heb ik vanochtend genomen... En de klok tikt, tikt, tikt... Ik voel de meisjes nu ademen, bewegen, ik kan het bloed niet van mijn handen spoelen en weet dat daar ergens in de verte een donkere kelder mij roept...

 

Inmiddels tikt de klok verder...

 

 

 

 

Week 38

 

Na veel overleg hebben we besloten het boek te publiceren op Halloween zelf. Dit betekent nog een aantal weken en dan is het af. Klaar. Kan het uitgezonden worden naar degenen die het voor-besteld hebben en iets extra's zullen krijgen. Week 44. Nog zes weken. Weken waarin ik de spinnen zie kruipen. De zombies buiten hoor brabbelen. De meisjes in rode mantels hun nagels over mijn rug voel krassen en waar ik voor me een donkere kelder zien...

 

Nog zes weken. Lange weken...

 

 

 

Week 39


Ik zag een kelder en ik huiverde. Een kelder gemaakt van gestampte aarde diep onder de grond. Aarde waar duizend voeten op gelopen hebben en waar nog duizenden voeten op zouden lopen, terwijl ik daar beneden zat, wachtend, snakkend naar adem. Ik wist dat ze straks hierboven zouden zijn. Hun dode lichamen slepend. Hun armen zwaaiend... Ik wilde niet naar binnen. Maar toch, wist ik dat de kelder me riep.

 

De kelder roept je altijd. We zullen allen in de kelder eindigen.

 

Ik moest daar naar binnen. En ik wist het, ik wist het, ik moest daar wachten op de dood.

 

Nog 5 weken...

 

 

 

 

Week 40

 

Hij wist dat Perrault ze voor het eerst had beschreven en dat de gebroeders Grimm ze later heeft geromantiseerd. Maar de verhalen van de meisjes in rode mantels gingen nog veel verder terug. Helemaal tot in de kern van het oosten, waar de meisjes niet onschuldig waren en waar hun mantels met bloed waren doordrenkt. Hij wist dat. Toch kon hij zijn ogen niet van ze afhouden. Hij zag ze aan de kant van het park staan.

 

Ze glimlachten en riepen hem en lieten hem niet met rust. Hij zag hun scherpe tanden en hun zwarte ogen en wist dat ze daar altijd zouden zijn. Perrault had gelijk gehad. De meisjes waren niet onschuldig. Ze bewogen altijd in zijn ooghoeken. En ze zouden wachten tot hij (eindelijk) naar buiten zou stappen.

 

Hij voelde hun bloeddorst en moest onbeheersbaar huiveren.

 

Nog 4 weken... Nog 4 weken... Mijn beste lezer, jij ziet ze niet, maar ik zie de meisjes om je heen...

 

 

 

Week 41

 

Jenny, Jenny, Jenny... Daar dacht hij aan. Hij raakte haar haren, voelde haar gedachten. Hij wist dat de pater gelijk had. Hij wist dat de pater hem wilde vernietigen. Wijwater. Bezetenheid.

 

Ooit waren ze een geweest...

 

 

 

 

 

Week 42

 

Ballonnen. Verbondenheid. Heb ik je ooit over de sterren verteld? Over miljoenen bloedovergoten dagenraden? Over Planck-tijd? Een knal en licht. Helder licht dat alles en iedereen - jou en mij - verzwolg...

 

Ik kan het voelen branden. Het laat ons niet los...

 

 

 

 

Week 43

 

Het komt... Het komt er aan...

 

 

 

 

Je kunt het boek nu hier bestellen...

 

Lees hier de synopsis.

 

 

Blog

Contact