Navigatie

 

 

 

 

Dit jaar was de conferentie van de IAGS (International Association of Genocide Scholars) in Siena, Italië. Ik gaf daar samen een lezing met Alexander Hinton en Carol Kidron. Voor antropologen in genocide studies, zijn dit grote namen. Het werk van Alexander Hinton in Cambodja, en dan met name het belang van cultural modes tijdens geweld, is voor iedere antropoloog die geïnteresseerd is in massaal geweld verplichte kost. Het werk van Carol Kidron over de silent generation (de eerste generatie overlevenden) heeft me, toen ik aan mijn onderzoek begon, geholpen om de culturele impact van genocide beter te begrijpen.

 

 

 

 

 

Om met hen een panel te organiseren was een eer.

 

 

 

 

 

De lezing van Alex Hinton ging over de geschiedenis en ontwikkeling van antropologie in genocide studies. Hij gaf aan wat voor bijdrage antropologie aan genocide studies kon leveren en ook hoe antropologie het genocidale proces kon benaderen en verklaren. Wat me vooral aangreep in zijn lezing, was hoe antropologie juist door kritisch naar onze culturele denkbeelden te kijken - de dingen die wij als onderzoekers vaak als vanzelfsprekend nemen - een andere dimensie aan genocide onderzoek kan geven. Het verbreed de horizon en daarbij ook wat er onder genocide kan worden verstaan.

 

 

 

 

 

De lezing van Carol Kidron ging over herdenkingsmonumenten in Cambodja. Zijn toonde aan hoe inmenging van Westerse landen van grote invloed kunnen zijn hoe de lokale bevolking de genocide herdenkt. Zij gaf daarmee een praktisch voorbeeld wat voor bijdrage antropologie aan genocide studies kan geven op micro-niveau.

 

 

 

 

 

Mijn lezing ging over de identificatie processen voor en tijdens het genocidale proces. Ik keek voornamelijk, naar wat Hinton, "Othering" noemde en hoe deze "Othering" ook een proces van "Selfing" impliceert. Ik nam daarbij de Armeense genocide als voorbeeld.

 

Hoewel ik tevreden was over mijn lezing, kan ik tegelijkertijd niet omschrijven hoe zenuwachtig ik was. Hoewel ik al heel wat lezingen, voordrachten (zowel nationaal als internationaal) heb gegeven, was deze voor mij buitengewoon speciaal. Ergens gaandeweg realiseerde ik me, dat ik met twee van mijn grote invloeden - wetenschappers die mijn denken hebben veranderd - aan de tafel zat. Die gedachte deed me bijna bevriezen.

 

Het was zowel een eer als beangstigend om daar op diezelfde plek aanwezig te zijn. Het was ook iets, als iemand dit aan mij had verteld in 2000 toen ik voor antropologie koos, nooit voor mogelijk had gehouden. Vooral niet in 2004 toen ik meer bekend raakte met de werken van Hinton en Kidron en bewust, binnen de brede veld van antropologie, massaal geweld als onderzoeksonderwerp koos. En hier zat ik. Zwetend onder een Toscaanse zon, met twee mensen die ik slechts uit boeken kende.

 

Soms, heel soms, zijn we een klein beetje gezegend. En het is goed om dat te beseffen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Blog

Contact